قصه خويش را از منابع بابل نقل كردند و اين قصه با وحى اى كه بر موسى ( ع ) نازل شد ، در هم آميخت و پس از آن تورات كنونى بر جاى ماند كه نه صرفا به وحى الهى مىماند و نه مىتوان آن را از نوشته‌هاى بشرى دانست ، بلكه آميزه‌اى از اين و آن است ، از اين روى روايت تورات بيشتر از نصوص ديگر در معرض اشتباه قرار دارد ، گذشته از آنكه هرگز يك روايت آسمانى سراسر مقدس را عرضه نمىدارد و همچنين از نگرش انسانى نيز ناشى نشده كه همواره احتمال خطا و صواب در كار او مىرود ، بلكه منزلتى بين بين دارد . 10 ) قرآن تنها نصى است كه بر هيچ يك از منابع قديم تكيه نداشته است ، چرا كه سومريان پس از آنكه قصهء خويش را دربارهء توفان نوشتند ، پس از آن بابليان آمدند و هر آنچه كه مىخواستند و مىتوانستند از آن گرفتند و پس از آن يهود نيز از هر دو منبع نقل و روايت كردند ، و بدينسان هر يك از روايات توفان بر قصه‌هاى مدوّن پيش از خود اعتماد و تكيه كردند ، امّا اين همه با داستان قرآن كريم و آنچه كه از سوى پروردگار جهانيان وحى شده است بسى تفاوت مىكند ، يعنى در سال هفتم ميلادى و در مكّهء مكرمه و در غار حراء ، نزول وحى بر رسول خدا ( ص ) با قرآن كريم آغاز شد و آن حضرت و يارانش از عمق قصه توفان آگاه نبودند ، چنان كه قرآن كريم نيز به اين امر اشارت دارد : « تِلْكَ مِنْ أَنْباءِ الْغَيْبِ نُوحِيها إِلَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها أَنْتَ وَ لا قَوْمُكَ مِنْ قَبْلِ هذا / اين از خبرهاى غيب است كه آن را به تو وحى مىكنيم ، پيش از اين تو خود آن را نمىدانستى و قوم تو نيز آن را نمىدانست » [ هود / 49 ] . آيا همهء آنچه كه در اين پژوهش از نظر گذشت ، خود به روشنى بر حاكميت قرآن كريم بر ديگر كتابهاى آسمانى - تا چه رسد به نوشته‌هاى انسانى - دلالت نمىكند ؟ چنان كه مصداق آن را مىتوان در آن آيه ديد كه خطاب به جيب برگزيده‌اش - صلوات اللّه و سلامه عليه - مىفرمايد : « وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَلَيْهِ / و اين كتاب را به راستى [ و ] تصديق كنندهء كتابى كه پيش از آن است و بر آن حاكم است به تو نازل كرديم » [ مائده / 48 ] . آنگاه آيا اين كتاب نيست كه : « لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ / از هيچ سمت و سو باطل در اين كتاب راه نمىيابد ، از سوى [ خداوند ] فرزانهء ستوده نازل شده است » [ فصلت / 42 ] .